Column

Wat gaat Cuba doen!

Het is toch eigenlijk ongelofelijk. Ruim 1.4 miljoen Amerikaanse en Canadese toeristen weten jaarlijks Aruba te vinden. Vanuit maar liefst 14 Noord-Amerikaanse steden stijgen dagelijks vliegtuigen op om die enorme massa op het Caribische paradijsje te plaatsen. Daarmee is Aruba een van de populairste vakantiebestemmingen voor de Amerikanen.

Hoe komt dat toch? Er is onderzoek naar gedaan. Naast de kilometerslange parelwitte stranden en de extreem luxe hotels en resorts vormt het veiligheidsaspect een belangrijk punt op Aruba. Op de meeste eilanden in de Caribische regio staan hoge hekken rondom de hotels en resorts om de gasten te beschermen tegen het gevaar van buitenaf. En dat is zeker geen overbodige luxe, sommige eilanden zijn levensgevaarlijk. Moord en doodslag zijn aan de orde van de dag. Op Aruba zijn hotels nog gewoon hotels en zijn ze niet omgebogen tot nauwelijks te nemen middeleeuwse vestigingen.

Verder heerst er op Aruba een uniek klimaat. De dagelijkse temperatuurverschillen zijn op jaarbasis gering en hiermee onderscheidt Aruba zich met de eilanden van de noordelijke Caribische boog. Bovendien valt Aruba buiten de orkaangordel en wordt derhalve niet geteisterd door tropische stormen en tornado’s.

Tot slot zijn Arubanen vriendelijke en service gerichte mensen. De meeste Arubanen toveren al snel een brede glimlach op hun gelaat en beginnen stralend aan een nieuwe dag. En dat straalt af op de bezoekers van het eiland. Het lijkt wel of iedereen op Aruba doorlopend in een opperste staat van welbevinden verkeert. ‘One Happy Island’ valt te lezen op alle nummerplaten van het gemotoriseerde Arubaanse verkeer. De spijker op zijn kop, zou ik zeggen!

Tweemaal kreeg de Arubaanse toeristenindustrie een geweldige opdoffer. Toen op 11 september 2001 twee vliegtuigen zich in de Twin Towers boorden hadden de Amerikanen even geen zin meer om een vliegtuig te stappen. De luchtbrug viel weg, de toeristen bleven thuis en de luxe hotels en resorts van de hotelzone stonden leeg. En dat waren ze op Aruba niet gewend.

En toen nog het Amerikaanse tienermeisje. De vrolijke studente uit Mississippi die haar vakantie op het eiland wilde vieren. Ze kwam de verkeerde man tegen en we weten allemaal hoe het is afgelopen. Aruba stond maandenlang in de belangstelling. De Amerikaanse tv stations opende dag na dag met het laatste nieuws vanuit Aruba. Dit was geen fijne promotie voor het Caribische eiland. De Amerikanen bleven massaal weg.

Gelukkig heeft de situatie zich inmiddels weer hersteld en overspoelen de toeristen Aruba weer massaal. Maar er is iets latent aan het broeden dat op een dag wel eens verassend kan uitpakken. En die surprise luistert naar de naam Cuba.

Cuba is een van de laatste communistische bolwerken en dat is vanuit het Arubaanse oogpunt maar goed ook. Als op het eiland ooit een andere wind gaat waaien en er meer wordt ingezet op de toeristische sector zie ik de Arubaanse beleidsmakers in Oranjestad al in hun angstzweet baden.

Cuba wordt nu jaarlijks door 150.000 Amerikanen bezocht. Dat zijn vooral cultuurliefhebbers en dan kom je op het eiland volop aan je trekken. Cuba en Curaçao bezitten het grootste cultureel-historische erfgoed van de Caribische regio. Maar het land heeft alles in zich om zich door te ontwikkelen tot een brede toeristische trekpleister van jewelste. Er liggen nu al vergevorderde plannen klaar om maar liefst 20 golfbanen te gaan aanleggen. En Amerikanen zijn een golf adorerend volkje. Cuba ligt bovendien aanzienlijk dichter bij de VS dan Aruba en dat maakt de vliegreis een flik stuk korter. Ook niet verkeerd!

Maar misschien is het wel goed dat er wat lucht loopt uit de enorme toeristensector op Aruba. Hoeveel kan zo’n relatief klein eiland wel dragen voor een lange en duurzame toekomst? Kijk naar Bonaire. Het eiland is 1.5 keer zo groot en verwelkomt slechts 40.000 bezoekers per jaar. Een schijntje in vergelijking met Aruba. Maar wie is op lange termijn het beste af?